یادداشت منصور مروجیفرد؛
به مناسبت ۲۹ مهر؛ روز ملی صادرات
اولین تجربهی من در صادرات از افغانستان آغاز شد؛ در روزهایی که دولت طالبان بر سرِ کار بود. بعد دولت کرزی آمد و در پایانِ دولت اشرف غنی، صادرات من به آن کشور متوقف یا کندترشد.
در دل بمب و انفجار، خرما، گوجهفرنگی و دیگر صیفیجات را به افغانستان صادر میکردیم؛ بعد مسیرمان به پاکستان تغییر کرد و تا امروز نیز خط مستقیم صادرات به پاکستان ادامه دارد.
از ارواسیا تا شرق، شمال، جنوب و غرب ایران نقطهای از این سرزمین نیست که رد پای صادرات «کلوته» در آن نباشد .
روی سخنم با تشکلها، پارلمان بخش خصوصی و دستگاههای دولتی است:
صادرکنندگان، رنج کشاورزان را صادر میکنند و پول و خوشبختی را به سفرۀ آنان بازمیگردانند .
با این حال، در مسیر توسعهی صادرات، سازمان صمت جنوب واقعاً وقت گذاشتند و در عمل پشتیبان صادرکنندگان بودند.
انجمن صادرکنندگان استان، وعدههای شیرین بسیاری داده است؛ اما تا امروز حتی یک نفر از جنوب کشور را در هیئت رئیسه نگذاشتهاند.
این در حالی است که جنوب، یکمیلیون نفر جمعیت و بیش از پنجمیلیون تُن محصول تولیدی دارد.
درخواست ما روشن است:
مسئولان باید در انتخاب مشاوران خود، تجربه، تخصص و دانش صادراتی را ملاک قرار دهند، نه قومیت و رفاقت سیاسی.
نقشهی راهی که صادرکنندگان طراحی میکنند، نه فقط ضامن تداوم تولید، بلکه ضامن بقای مردم جنوب است.
چراکه اگر کشاورز نان نداشته باشد، فقر او دیر یا زود به بحرانی امنیتی بدل خواهد شد.
در هر صورت، روز ملی صادرات بر همۀ حلقههای زنجیرهی تولید تا صادرات مبارک و گرامی باد
✍️ منصور مروجیفرد
