گلگهر فقط متعلق به سیرجان نیست؛ ثروت ملی، مسئولیت استانی / گلگهر باید به چتر استان کرمان بازگردد / اختلاف گلگهر و نماینده سیرجان؛ جدالی که برنده ندارد / جنوب کرمان نباید در حاشیه توسعه معدنی قرار گیرد
وقتی منابع استان در اختیار یک مجموعه بزرگ قرار میگیرد، منافع آن نیز باید در مقیاس استان دیده شود
پایگاه خبری جنوب زیبا ؛ گلگهر را نمیتوان صرفاً یک مجموعه اقتصادی متعلق به سیرجان دانست. گلگهر امروز یکی از مهمترین مجموعههای معدنی و صنعتی کشور است که فعالیت آن از ظرفیتهای ملی، منابع استانی، زیرساختهای عمومی و سرمایهگذاریهای گسترده در استان کرمان بهره میبرد. به همین دلیل، طبیعی است که در کنار توجه به توسعه سیرجان، انتظار مردم کرمان این باشد که سهم این مجموعه در توسعه متوازن استان نیز دیده شود.
موضوع از جایی جدیتر میشود که در سالهای اخیر، در بحث اشتغال و جذب نیروی انسانی، بر محور بومی سیرجان تأکید فراوان شده است. اصل استفاده از ظرفیت نیروهای بومی شهرستان کاملاً قابل دفاع است؛ اما پرسش اینجاست که آیا وقتی گلگهر از ظرفیتها و منابعی فراتر از یک شهرستان استفاده میکند، در مسئولیتهای اجتماعی، اشتغال، سرمایهگذاری و توسعهای نیز باید صرفاً با نگاه شهرستانی عمل کند؟
اگر منابع ملی و استانی است، نگاه به منافع نیز باید ملی و استانی باشد.
گلگهر از زیرساختهایی استفاده میکند که تنها حاصل تلاش یک شهرستان نیست. استان کرمان در مسیر شکلگیری و توسعه این زنجیره صنعتی، هزینههای مختلفی را تحمل کرده و زیرساختهای عمومی استان نیز در خدمت این مجموعه قرار گرفته است. حتی طرح انتقال آب خلیج فارس به صنایع بزرگ استان، صرفاً یک پروژه خصوصی و منفک از ساختار توسعهای کرمان نیست و منابع، اعتبارات و ظرفیتهای عمومی استان نیز در مسیر اجرای آن نقش داشتهاند.
بنابراین نمیتوان در زمان بهرهبرداری از ظرفیتهای عمومی، نگاه استانی داشت و هنگام توزیع فرصتها، صرفاً عینک شهرستانی بر چشم گذاشت.
گلگهر باید به چتر استان کرمان بازگردد
گلگهر به اندازهای بزرگ شده که دیگر نمیتوان آن را در چارچوب یک شهرستان تعریف کرد. این مجموعه امروز بخشی از زنجیره صنعتی و معدنی استان کرمان و حتی اقتصاد ملی است و هر تصمیم مدیریتی آن میتواند بر فضای اقتصادی، اشتغال و توسعه مناطق مختلف استان اثر بگذارد.
از این منظر، عتیقی بهعنوان مدیرعامل گلگهر باید بیش از گذشته خود را در چارچوب «استان کرمان» تعریف کند، نه فقط سیرجان.
این به معنای کمرنگ کردن سهم سیرجان نیست؛ برعکس، سیرجان باید همچنان از ظرفیتهای گلگهر بهرهمند باشد. اما توسعه سیرجان نباید به قیمت فراموش شدن دیگر مناطق استان تمام شود.
کرمان فقط سیرجان نیست.
جنوب استان، شرق استان، مناطق کمبرخوردار و شهرستانهایی که سالها با مشکلات اشتغال، زیرساخت و سرمایهگذاری دستوپنجه نرم کردهاند نیز بخشی از همین استان هستند و حق دارند سهمی از ظرفیت بنگاههای بزرگ اقتصادی استان داشته باشند.
جنوب کرمان نباید در حاشیه توسعه معدنی قرار گیرد
یکی از انتظارات جدی از مجموعههایی مانند گلگهر، ایفای نقش در توسعه متوازن استان است. اگر گلگهر توان مالی، فنی و مدیریتی گستردهای دارد، چرا بخشی از ظرفیت آن برای سرمایهگذاری در جنوب کرمان، ایجاد صنایع پاییندستی، توسعه زیرساختها، آموزش مهارتی و ایجاد فرصتهای شغلی در مناطق کمبرخوردار به کار گرفته نشود؟
جنوب کرمان ظرفیتهای عظیمی در حوزه معدن، کشاورزی، صنایع تبدیلی، انرژی و گردشگری دارد، اما بخش قابل توجهی از این ظرفیتها هنوز به سرمایهگذاری و زنجیره ارزش تبدیل نشده است.
اینجاست که نقش بنگاههای بزرگ اقتصادی استان اهمیت پیدا میکند.
گلگهر میتواند فقط یک مجموعه معدنی نباشد؛ میتواند یکی از موتورهای توسعه متوازن کرمان باشد.
اختلاف گلگهر و نماینده سیرجان؛ جدالی که برنده ندارد
در این میان، ادامه اختلاف و جدل میان مدیرعامل گلگهر و نماینده مردم سیرجان و بردسیر نیز اتفاقی نیست که بتوان از کنار آن بهسادگی گذشت.
اختلاف نظر میان مدیران و نمایندگان مردم، امری طبیعی است؛ اما وقتی این اختلاف از مسیر گفتوگوی کارشناسی خارج شود و به جدال رسانهای و تقابل سیاسی تبدیل شود، در نهایت نه مدیرعامل برنده خواهد بود، نه نماینده و نه مردم.
بازنده اصلی چنین تقابلی، توسعه سیرجان و در مقیاس بزرگتر، توسعه استان کرمان است.
گلگهر برای ادامه مسیر خود به ثبات مدیریتی، تعامل با مسئولان و همراهی افکار عمومی نیاز دارد و نماینده مردم نیز برای پیگیری مطالبات حوزه انتخابیه خود به همکاری مجموعههای اقتصادی نیازمند است. بنابراین ادامه تقابل، جز فرسایش انرژی مدیریتی و ایجاد فضای بیاعتمادی، دستاورد پایداری برای هیچکدام نخواهد داشت.
بهتر است اختلافها از فضای رسانهای و جدلهای فرسایشی خارج و در یک میز مشترک، با حضور مسئولان ارشد استان، نمایندگان و مدیران اقتصادی، بر اساس منافع بلندمدت کرمان حلوفصل شود.
سهم سیرجان محفوظ؛ سهم کرمان فراموش نشود
سخن این نیست که سیرجان نباید از گلگهر بهرهمند شود. اتفاقاً سیرجان به دلیل میزبانی از این مجموعه عظیم و نقش مردم منطقه در شکلگیری و توسعه آن، باید سهم شایسته خود را داشته باشد.
اما «بومیگرایی» نباید به «شهرستانگرایی» تبدیل شود.
بومیگرایی یعنی استفاده از ظرفیت نیروهای توانمند همان منطقه، اما در کنار آن باید عدالت در توسعه، توجه به منافع عمومی استان و مسئولیت اجتماعی در قبال همه مردم کرمان نیز رعایت شود.
گلگهر امروز آنقدر بزرگ است که نمیتواند فقط یک موضوع سیرجانی باشد.
این مجموعه از منابع ملی استفاده میکند، از ظرفیتهای استان بهره میبرد، به زیرساختهای عمومی متکی است و در زنجیره اقتصادی کشور جایگاه مهمی دارد؛ پس طبیعی است که مسئولیت آن نیز در مقیاس ملی و استانی تعریف شود.
وقت آن است که گلگهر نگاهش را بزرگتر کند
کرمان برای توسعه به تقابل نیاز ندارد؛ به همافزایی نیاز دارد.
سیرجان برای رشد بیشتر به استان نیاز دارد و استان کرمان نیز به مجموعههایی مانند گلگهر برای عبور از اقتصاد خامفروشی و حرکت به سمت صنایع پیشرفته، اشتغال پایدار و توسعه متوازن نیازمند است.
بنابراین اکنون بیش از هر زمان دیگری لازم است گلگهر از حصار نگاه شهرستانی خارج شود و خود را دوباره زیر چتر بزرگ استان کرمان تعریف کند.
عتیقی نیز اگر بخواهد گلگهر را در مسیر توسعه پایدار هدایت کند، باید در کنار حفظ منافع سیرجان، نیمنگاهی جدی به جنوب و دیگر مناطق کمبرخوردار استان داشته باشد.
گلگهر اگر برای کرمان است، باید برای همه کرمان باشد؛ سیرجان سهم خود را داشته باشد، اما جنوب کرمان نیز نباید سهمش از توسعه فراموش شود.
این همان نقطهای است که میتواند از گلگهر یک بنگاه بزرگ اقتصادی، یک پیشران واقعی توسعه استان کرمان بسازد.
